March 25, 2009 – 9:52 pm
Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2059. Η Αθήνα κάπως κατάφερε να επιβιώσει, αν κι εξακολουθεί να είναι εξίσου μπάχαλο με σήμερα. Ένας τυπάκος, άσημος, συνηθισμένος -ας τον πούμε Γιώργο Παπαδόπουλο- βγαίνει τρεκλίζοντας από ένα κέντρο "Εικονικής Πραγματικότητας". Έχει μείνει πολλές ώρες εκεί -είχε προβλήματα με τη δουλειά του, το σπίτι του, απλά του άρεσε, είχε απογοητευθεί ερωτικά, διαλέξτε έναν λόγο για να ξεχαστεί. Προχωράει κανοντας φούρλες σα ζαλισμένο κοτόπουλο, χασμουριέται και νιώθει μια ακατανίκητη επιθυμία να ξαπλώσει κάτω επι τόπου και να κοιμηθεί. Πέντε λεπτάκια, ίσα να συνέλθει, και μετά θα γυρίσει σπίτι του. Τι κακό πρόκειται να του συμβεί;
Πέντε λεπτάκια είναι μόνο.
Σωριάζεται κάτω και τα μάτια του κλείνουν.
–ο–
Ενα φως του φτάνει στα μάτια και τον ξυπνάει. Ωχ, θα είναι η αστυνομία, θα τον πάνε μέσα για αλητεία. Προσπαθεί να σηκωθεί αλλά δεν τα καταφέρνει. Τα χέρια του είναι καθηλωμένα στα πλευρά του, τα πόδια του ακινητοποιημένα. Θέλει να ουρλιάξει.
Το ουρλιαχτό φτάνει στ’αυτιά του. Τουλάχιστον, αυτό το μπορεί.
"Ηρεμήστε, κύριε Παπαδόπουλε." του λέει μια γυναικεία φωνή.
"Που είμαι;" ρωτάει.
"Στο νοσοκομείο ‘Ευαγγελισμός’ στην εντατική. Μην ανησυχείτε, δεν πάθατε τίποτε σοβαρό. Δε θα πεθάνετε, θα φροντίσουμε εμείς γι’αυτό."
"Γιατί δεν μπορώ να κινηθώ;" ρωτάει.
"Προληπτικό μέτρο" του απαντάει η γυναίκα. Στέκεται απο πάνω του. Μια συνηθισμένη μεσόκοπη γυναίκα, άχρωμη, άοσμη και άγευστη. "Αν κάνατε κάποια απότομη κίνηση θα απέβαινε μοιραία για τον Μακαριώτατο Χριστόδουλο τον ΙΙ."
Κοιτάζει δίπλα του και βλέπει τον γηραιό Αρχιεπίσκοπο σκεπασμένο με ένα σεντόνι. Δεκάδες σωληνάκια φεύγουν από το σώμα του, γεμάτα αίμα -το αίμα του!- και φτάνουν ως εκεί που υπολογίζει ότι είναι τα χέρια του και τα πόδια του.
"Ο Αρχιεπίσκοπος ήταν τυχερός, η ιστοσυμβατότητά σας είναι τέλεια. Θα μπορέσετε να τον βοηθήσετε να επιβιώσει. Το αίμα του θα περνάει από το σώμα σας, το οποίο θα το καθαρίζει και θα το εφοδιάζει με θρεπτικά συστατικά όσο θα περιμένουμε το εργαστήριο βλαστοκυττάρων να του κατασκευάσει νέα νεφρά, έντερα και στόμαχο."
"Και πόσο θα περιμένουμε;"
"Όχι πολύ. Εννέα μήνες μόνο."
Ο κόσμος χάνεται κάτω από τα πόδια του. Εννέα μήνες!
"Και δεν μπορείτε να βρείτε κάποιον άλλο;"
"Δε γίνεται. Αν σας αποσυνδέσουμε τώρα, ο Μακαριώτατος θα φύγει απο τη ζωή. Και σίγουρα δεν θέλετε να δολοφονήσετε τον Μακαριώτατο, έτσι δεν είναι;"
Τον μαλώνει όπως μαλώνει μια δασκάλα έναν απείθαρχο μαθητή.
"Αφήστε με να φύγω!"
"Αν φύγετε τώρα, θα δολοφονήσετε τον Μακαριώτατο."
"Μα δεν καταλαβαίνετε; Τι θα πω στην εργασία μου;"
"Μην ανησυχείτε καθόλου. Η θέση εργασίας σας θα διατηρηθεί τουλάχιστον μέχρι ν’αποσυνδεθείτε και θα παίρνετε τον μισθό σας κανονικά, ενώ με το πέρας της θεραπείας του Μακαριωτάτου θα σας δοθούν εφάπαξ είκοσι χιλιάδες ευρώ."
"Δεν είναι αυτό, η οικογένειά μου με χρειάζεται!"
"Θα την επισκέπτεται κοινωνική λειτουργός, μην ανησυχείτε! Θα τους βλέπετε και στα επισκεπτήρια. Δεν ήταν βέβαια και πολύ ευχαριστημένοι όταν έμαθαν τα καθέκαστα και το πως βρεθήκατε εδώ."
"Μα δε συναίνεσα!"
"Αλλά και δεν αρνηθήκατε. Θεωρούσαμε ότι η ζωή ενός ανθρώπου, και μάλιστα του ηγέτη των ορθοδόξων χριστιανών, είναι αδιαπραγμάτευτη και η συναίνεσή σας άρα ήταν δεδομένη. Μην ανησυχείτε, έχουμε τελειοποιήσει τόσο τη διαδικασία, ώστε η πιθανότητα σοβαρών επιπλοκών για σας είναι μόλις τρία τοις εκατό και η πιθανότητα θανάτου σας μόλις επτά τοις χιλίοις."
Τώρα μάλιστα. Του’κανε την καρδιά περιβόλι. Πάει. Δεν θα δει την οικογένεια του για εννιά μήνες, θα ζει μόνο με το βασικό μισθό που δε φτάνει ούτε για ζήτω, θα είναι επι εννιά μήνες ακίνητος και θα ταϊζει δυό όταν θα τρώει και θα πίνει. Σκέφτεται την επιμόρφωση που θα έκανε, το μεταπτυχιακό του. Τώρα άστα, μούτζωτα, δε γίνεται τίποτε. Κοιτάει τον γέρο στο πλευρό του με μίσος, βλέπει το αίμα -το αίμα του!- που ρουφάει ο κωλόγερος χωρίς τη θέλησή του. Κι έχει και την καριόλα που του λέει το πόσο κακό θα είναι να τραβήξει τα σωληνάκια και να φύγει, να φύγει, να φύγει γαμώ την πουτάνα του μέσα, να φύγει!
"Είναι σπουδαίο αυτό που κάνετε και η Πατρίς σας ευγνωμονεί που κάνετε το καθήκον σας!" του λέει.
Δεν παει στο διάολο. Καθήκον με το στανιό. Η ζωή του θρύψαλλα για το καθήκον, γαμώ τα υπουργεία του, γαμώ. Κανείς δεν τον ρώτησε, κανείς δεν τον σκέφτηκε. Ενα κομμάτι κρέας ήταν, ένα μηχανάκι που πρέπει να συντηρήσει τον Μεγάλο Εθνάρχη. Γαμώ τον κωλόγερό του μέσα, γαμώ.
Τουλάχιστον να τον ρώταγαν, ρε πούστη μου! Τουλάχιστον να του έδιναν χρόνο, να τον άφηναν να αποφασίσει. Μετά χαράς θα το’κανε για να σώσει έναν συνάνθρωπό του, αλλά έτσι, ρε πούστη μου; Έτσι; Δεν είναι άγιος, είναι άνθρωπος και έχει μια οικογένεια και υποχρεώσεις. Με το στανιό ήρωας και σωτήρας ή δολοφόνος;
Γιατί ρε πούστη μου σ’αυτόν; Γιατί θα πρέπει αυτός να φορτωθεί το βάρος, έτσι ή αλλιώς;
Ζαλάδα.
Δεν ξέρει αν είναι από την απελπισία, την οργή ή τον γέρο που κείτεται αναίσθητος δίπλα του.
Μπορεί και να’ναι γιατί απλώς δεν ξέρει τι να κάνει.
Posted in Uncategorized |
6 Comments »
